Ik worstel even om te beginnen met vertellen wat ik wil vertellen. Voor de eerste keer ging onze hafla door op de nieuwe locatie, thuis bij TM Dance Company. Een beetje een huiselijke locatie. Ook voor het eerst plakten we er drie workshops aan vast. Kayla, Mister Habieb en Azimé gaven het beste van zichzelf aan de deelnemers en later tijdens de hafla ook aan het publiek. 
Ik moet toegeven dat ik een beetje met een bibberhartje keek naar de inschrijvingen, want de zomer, dat is traditioneel "wij zijn er niet". Maar het was een daverend succes. De workshops waren zo goed als uitverkocht. Er waren enkele afzeggingen maar gelukkig niet al te veel en het enthousiasme was groot. 
Ook 's avonds tijdens de hafla zat de sfeer er goed in. Een welwillend publiek, een veelheid aan danseressen en vooral heel veel liefde. Liefde voor dans, liefde voor mensen, liefde voor wat er getoond werd. 
Op alle foto's (zelfs de serieuze) sta ik breeduit te lachen. Ik denk dat dat de eerste keer is. Ik heb ook echt genoten. Ik was gelukkig. Ik kreeg zelfs uit onverwachte hoek een compliment. Eén van de mooiste complimenten die ik ooit kreeg. Iemand had opgemerkt hoe gelukkig ik die avond was. En het is alleen die alomvattende liefde die er die dag aanwezig was, die dat mogelijk maakte. Al de rest verdween. Enkel de vreugde van het dansen en wat die kan betekenen, kleurde de avond.
En dankzij die fijne sfeer en de vrijgevigheid van iedereen die erbij was, haalden we 1300 euro op voor Annick for Kenya. Meer dan we gehoopt hadden. 
1001 maal dank aan alle lieve mensen die erbij waren en zich van hun meest vrijgevige kant toonden. Warmte, licht, liefde brachten jullie mee. 
Als we met de Sensations een vonkje van dat gevoel weten over te brengen en dat vonkje zet een ander vonkje in beweging en ... en... 
1001 Dromen.... 
Ik denk waarlijk dat ik die avond het mooiste geschenk van iedereen kreeg.  

Op 7 april waren we op uitstap. Deze foto is mijn absolute favoriet. No explanations needed. Het mag duidelijk zijn dat we enorm veel plezier hadden. Dankzij fotograaf Harry Lambrichts was iedereen ook erg ontspannen. En zelfs het weer werkte mee. Ondanks een frisse start, werd het snel zonnig, wat natuurlijk ook helpt. 
Hoe langer we samen plannen uitwerken en uitvoeren, hoe meer duidelijk wordt dat we hier allemaal veel vreugde en voldoening uit halen. Eigenlijk is er niet veel nodig om als dansers gelukkig te zijn. Vooral het delen met elkaar is zo ontzettend verrijkend. 
Ik kan niet spreken voor de anderen (maar ik doe het stiekem toch een beetje), maar hoe langer we samen dansen, organiseren en tijd doorbrengen, hoe meer ik ons ook beschouw als een soort bizar symbiotische paddenstoelenkolonie of zo. Onze stipjes worden alleen maar mooier door wat we delen met elkaar.  
En wat een mooie gedachte is dat.
​Spread the love! 

Dromen? Dansen? Wensen? Danseressen bij elkaar? 
In de loop van oktober en november hebben we veel samen gedanst, maar ook gepraat en nagedacht over waar we graag heen zouden willen als dansers, maar ook als onderdeel van een heel mooie buikdansgemeenschap. We weten dat er heel veel superenthousiaste danseressen zijn en dat er heel veel creativiteit is, maar ons gevoel zei ons dat de laatste jaren geknaagd hebben aan de verbondenheid in ons buikdanswereldje. En het is net die verbondenheid die we graag willen aanwakkeren.
Omdat we allemaal niet alleen dromers zijn, maar toch ook echt wel doeners, zijn we al snel aan het plannen geslagen. Stukje bij beetje zoeken we onze weg in wat we willen doen, hoe we dat willen aanpakken en waar we willen naar streven. Onze eerste evenementen krijgen langzaam aan vorm en de vlinders maken zich stilaan voelbaar als we samen zijn. 
Het voelt voor ons allemaal heel spannend, maar ook als het begin van iets nieuws en moois. Wie weet krijgen we ooit echt 1001 danseressen samen om tegelijk met ons mee te dromen en te dansen...